صفحه در حال
بارگذاري است!
لطفا کمي صبر کنيد...
|
|
نامه و متن هاي عاشقانه |
|
به چشم من نگاه نكن ، دوباره گريت مي گيره
ساده بگم كه عشق من ، بايد تو قلبت بميره
فاصله بين من و تو ، از اينجا تا آ سموناست
خيلي عزيزي واسه من ، ولي زمونه بي وفاست
قسم نخور كه روزگار ، به كام ما دو تا نبود
به هر كي عاشقه بگو ، غم كه يكي دو تا نبود
بگو تا وقتي زندهام ، نگاه تو سهم منه
هر جاي دنيا كه باشي ،دلم واست پر ميزنه
براي اين در به دري ، تو بهترين گواهمي
دروغ نگو ، كه مي دونم هميشه چشم به راهمي
خنده خورشيد.................
هر نفس می رسد از سينه ام اين ناله به گوش
كه در اين خانه دلی هست به هيچش مفروش ! چون به هيچش نفروشم ؟ كه به هيچش نخرند هركه بار غم ياری نكشيده ست به دوش سنگدل ، گويدم از سيم تنان روی بتاب بی هنر ، گويدم از نوش لبان چشم بپوش برو ای دل به نهانخانه خود خيره بمير مخروش اين همه ای طالب راحت ! مخروش آتش عشق بهشت است ، مينديش و بيا زهر غم راحت جان است ، مپرهيز و بنوش بخت بيدار اگر جويی با عشق بساز غم جاويد اگر خواهی ، با شوق بجوش پر و بالی بگشا ، خنده خورشيد ببين پيش از آنی كه شود شمع وجودت خاموش !
طلسم رو بايد بشکنيم ما هم بشيم مثل همه
حالا که بي وفاييه ما بي وفاتر از همه هيچکسي غير از خود ما به داد ما نميرسه عاشقيا رو هم ديديم به هوس يه بار بسه عاشقي تو دوره ما والا سرو ته نداره چيز به اين بي ارزشي چه چه و به به نداره کوير خشک دلمون ديگه زده هزار ترک غم ديگه بسه نازنين هرکي نموندش به درک  چاکر هرچي بامرام , مخلص هرچي با وفا در به درو هلاک يک همدم پاک و با صفا خلاصه اينکه نازنين گذشته هارو بي خيال پرواز رو عشق با وفا حتي بدون پرو بال
اشک مهتاب..................
تو دیروز،برچشم من،چشم بستی
بصد ناز،دردیده ی من نشستی مرا با دو چشمی که آتشفشان بود- نگه کردی و خنده بر لب شکستی ● زچشم سیه مست ناز آفرینت- بجان وتنم،مستی خواب میریخت نگاهت چو میتافت بر دیده ی من یشام دلم موج مهتاب میریخت ● چو لبخندروی لبت موج میزد- دل من از آن موج، توفانسرا بود چو نسرینه اندام تو ،تاب میخورد مرا حیرت از شاهکار خدا بود ● پی نوشخندی چو لب میگشودی- بد ندان تو بود، لطف سپیده ندانم که الماس دندان نما بود و یا اشک مهتاب، بر گل چکیده؟ ● بسی رفت و بی مستی عشق بودم بچشمت قسم،مستی از سر گرفتم تو دیشب نبودی،خیالت گواه است- که او را به جای تو در بر گرفتم ● پس از این، دلم بیتو چون گور سرد است بیا بخت من شو،در آغوش من باش مرو،بی تو شبهای من بی ستاره است تو پروین شبهای خاموش من باش
اشک مهتاب..................
تو دیروز،برچشم من،چشم بستی
بصد ناز،دردیده ی من نشستی مرا با دو چشمی که آتشفشان بود- نگه کردی و خنده بر لب شکستی ● زچشم سیه مست ناز آفرینت- بجان وتنم،مستی خواب میریخت نگاهت چو میتافت بر دیده ی من یشام دلم موج مهتاب میریخت ● چو لبخندروی لبت موج میزد- دل من از آن موج، توفانسرا بود چو نسرینه اندام تو ،تاب میخورد مرا حیرت از شاهکار خدا بود ● پی نوشخندی چو لب میگشودی- بد ندان تو بود، لطف سپیده ندانم که الماس دندان نما بود و یا اشک مهتاب، بر گل چکیده؟ ● بسی رفت و بی مستی عشق بودم بچشمت قسم،مستی از سر گرفتم تو دیشب نبودی،خیالت گواه است- که او را به جای تو در بر گرفتم ● پس از این، دلم بیتو چون گور سرد است بیا بخت من شو،در آغوش من باش مرو،بی تو شبهای من بی ستاره است تو پروین شبهای خاموش من باش
بیا وقتی برای عشق،هورا می کشد احساس
به روی اجتماع بغض حسرت،گاز اشک آور بیاندازیم بیا با خود بیاندیشیم اگریک روز تمام جاده های عشق را بستند؛ اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید؛ اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد؛ اگر یک شب شقایق مرد؛ تکلیف دل ما چیست؟ و من احساس سرخی می کنم چندیست و من از چند شبنم پیش در خوابم نزول عشق را دیدم چرا بعضی برای عشق،دلهاشان نمی لرزد؟ چرا بعضی نمی دانند که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی ارزد؟ چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست؟ و گویی میوه اخلاصشان کال است چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست؟ چرا در اقتصادِ راکدِ احساسِ این مکاره بازاران صداقت نیز دلالیست؟
همين عشق پيشكش تو.............
......... اگر بيهده زيباست شب براي چه زيباست شب براي كه زيباست؟ شب و رود بي انحناي ستارگان كه سرد مي گذرد و سوگواران دراز گيسو بر دو جانب رود ياد آور كلام خاطره را با قصيده نفسگير غوكان تعزيتي مي كنند به هنگامي كه هر سپيده به صداي هماواز دوازده گلوله سوراخ مي شود اگر كه بيهده زيباست شب براي كه زيباست شب براي كه زيباست ............... ...... يك كوچه آنطرف تر خود بهشت است
تو قله خيالی و تسخیر تومحال
بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی شرح تو غیر ممکن و تفسیر تو محال عنقای بی نشانی و سیمرغ کوه قاف تفسیر رمز و راز اساطیر تو محال بیچاره دچار تو را چاره جز تو چیست؟ چون مرگ ناگزیری و تدبیر تو محال ای عشق،ای سرشت من،ای سرنوشت من تقدیر من غم تو و تغییر تو محال
نگـــــــــــــــین عشــــــق
شگفتا از این طـــرح جادویی ژرف که بر لوح دل نقش بست و جلا یافت قــــلم را چو گریاند نقاش هستــی در افـــاق اعجاز طرحی چنین بافت # # # # در این طرح ،تصویر یک سینه را کَند در این سیـنه قلــبی از آیینه اویخت بلور نگــــــاهی درخشــید ناگــاه در اعمــاق ایینه طیفی زغــم ریخت # # # # زهُـــرم غــم ایینه پولک نشان شد شـــرار تپیدن در او شعله ور گشت نهــال طنیـنش به دل ریـشه گسترد تپــش ها مضاعف شد و ژرفتر گشت # # # # زپـژواک او دیـرک سیـنه لــرزید بـلور دل از لرزه هایش فرو ریخت نگـینی از اییـنهٍ ســینه بـرجسـت بدان خـاتم بی نگیـنش در اویخـت # # # # # # ##
|
|
||||
|
|
||||||
|
|
||||||
center"> نفر
HEAD>افراد آنلاين: نفر
پنجشنبه ٢۳ فروردین ،۱۳۸٦
